cozylifebysema

Hayat dediğimiz şey, aslında yalnızca güzel günlerden ibaret değil. Bazen zor, bazen yorucu, bazen de insanı sınayan dönemler oluyor. Çocuklarım hasta olduğunda ya da köpeklerim halsizleştiğinde, evin o neşeli hali bir anda gölgeleniyor. Ama işte o anlarda fark ediyorum: Sevgi, şefkat ve sabır, hayatın en güçlü ilacı.

Çocuklarımın Dünyası 🌸

Bir anne için en zor şey, çocuğunu hasta görmek… Sıcaklığı yükseldiğinde ya da kucağıma “Anne, başım ağrıyor” diye geldiğinde, elimde sihirli bir değnek olsun istiyorum. O an tüm dünya dursa da, benim görevim onları sarıp sarmalamak. Bir fincan ıhlamur, baş ucunda bekleyen bir anne, ve arada gelen bir öpücük… İşte şifa bazen ilaçlarda değil, o sevgi dolu dokunuşlarda gizli.

Köpeklerim: Sessiz Çocuklarım 🐶

Köpeklerim de benim için çocuklarımdan farksız. Winnie’nin masum bakışları, Mandalina’nın neşesi, Piglet’in kırılganlığı… Onlar da hastalandıklarında gözlerimin içine bakıyorlar. Konuşamıyorlar belki ama dilleri yoksa da kalpleri konuşuyor. Bir mama kabının yanına oturup ilgilenmediğinde, sarılıp beklediklerinde aslında tek söyledikleri şu: “Yanımda ol.”

Piglet’in geçmişinde yaşadığı acıları düşündükçe, ona verdiğim her dokunuşun, her sarılışın ne kadar kıymetli olduğunu biliyorum. Onun güvenle bana yaslanması, bana “Artık güvendeyim” demesi… İşte hayatta bundan daha anlamlı ne olabilir ki?

Zor Ama Güzel 💫

Evet, zor oluyor bazen. Aynı anda bir çocuğun ateşi çıkarken diğerinin ödevi oluyor; köpeğin halsiz düşerken diğeri oyun istiyor. Ama o karmaşanın içinde öyle bir bağ oluşuyor ki… Biz bir aile oluyoruz. Kah gülerken kah ağlarken, bazen telaş içinde bazen yorgunluktan gözlerim dolarken… Kalbim hep aynı şeyi söylüyor: “İyi ki varlar.”

Hayatın Gerçek İlacı 💗

Benim için şefkat, yalnızca bir duygu değil; yaşamanın, nefes almanın en doğal hali. Çocuklarımla, köpeklerimle, eşimle paylaştığım o küçük ama değerli anlar bana şunu öğretiyor: Mutluluk kusursuzlukta değil; birlikte atlatılan zorluklarda, birlikte iyileşilen günlerde gizli.

Ve işte bu blog, tam da bu yüzden var. Çünkü paylaşmak, bazen bir tarifi, bazen bir anıyı, bazen de sadece kalbinde taşıdığın sevgiyi anlatmak… Belki bir gün bu satırları okuyan biri, kendi çocuğuna ya da patili dostuna sarılırken benim hissettiğim o şefkati hisseder. Ve işte o zaman, yazmanın tüm amacı gerçekleşmiş olur. 🕯️